De tentoonstelling Paul Delvaux. De bronnen van het oeuvre biedt een ongeziene benadering van de beroemde Belgische surrealist. Hij wordt er op een originele manier geconfronteerd met kunstenaars die hun stempel op zijn werk hebben gedrukt. Zoals elke kunstenaar heeft ook Paul Delvaux zijn beeldende universum opgebouwd aan de hand van diverse invloeden die hij tijdens zijn loopbaan onderging. Hij maakte gebruik van zijn contacten om een originele stijl in het leven te roepen. Hierbij waren zowel zijn eerste leraren aan de Academie van belang als de esthetische affiniteiten die hij later ontwikkelde.

Aanvankelijk schilderde Delvaux realistische werken die schatplichtig waren aan het impressionisme en postimpressionisme. Ze ondergingen invloeden van Belgische landschapschilders als Hippolyte Boulenger, Alfred Bastien en Jean Degreef. Gelijktijdig hiermee schilderde hij religieus geïnspireerde doeken, die het symbolisme van Puvis de Chavannes in herinnering brengen. Nadat hij even de invloeden van Renoir en Modigliani onderging, evolueerde zijn schilderkunst naar een expressionisme dat aanleunde bij de stijl van Ensor, Permeke en De Smet. Tijdens deze periode begint de menselijke figuur een prominente plaats in te nemen. Voortaan zal de voorstelling van de mens alomtegenwoordig zijn in zijn werk. De ontdekking van de Chirico en Magritte ten slotte betekent een ware revelatie, die de kunstenaar vanaf 1934 definitief de weg van het surrealisme laat inslaan. Hoewel Delvaux zijn faam aan dat surrealisme heeft te danken, blijven de verwijzingen naar het classicisme van Ingres duidelijk aanwezig in een werk dat zijn volle persoonlijke ontwikkeling heeft bereikt.

Op basis van een honderdtal werken ontstaan veelzeggende dialogen tussen Paul Delvaux en zijn collega-kunstenaars. Ze werpen een licht op het ontstaan van een toonaangevend oeuvre uit de Belgische kunst.